Porównanie osteopatii, alopatii i chiropraktyki

Historia osteopatii

Medycyna osteopatyczna bazuje na metodzie leczenia odkrytej przez alopatę Andrew Taylora Stilla w 1874 roku. Za podstawę nowego podejścia posłużyła absolutna wiara w wewnętrzną zdolność do samoleczenia, ale także przekonanie, że jeśli osteopata zdoła usunąć przeszkody w organizmie ludzkim, to natura sama zajmie się leczeniem. W jego przekonaniu to, co my nazywamy chorobą, jest tak naprawdę efektem nieprawidłowości lub braku właściwego balansu wewnątrz ciała człowieka. „Choroba w anormalnym organizmie jest tak samo naturalna jak zdrowie, kiedy wszystkie elementy znajdują się na swoim miejscu”. Przygotowanie osteopatów obejmuje zatem nie tylko naukę o wszystkich dziedzinach medycyny i chirurgii, ale także dodatkowe szkolenia z manualnej diagnozy i leczenia.

Osteopaci a chiropraktycy

Największą różnicę pomiędzy osteopatą a chiropraktykiem stanowi poziom ich wyszkolenia oraz zakres praktyki. Zakres wykonywania zawodu chiropraktyka jest określony jako „diagnoza i lokalizowanie nieprawidłowo ustawionych bądź przemieszczonych kręgów oraz leczenie zaburzeń w ciele ludzkim poprzez bezpośrednią manipulację, a także nastawianie kręgosłupa i innych struktur szkieletowych. Chiropraktyka nie obejmuje natomiast praktyki chirurgii, osteopatii, położnictwa oraz żadnej innej dziedziny medycyny.”.

Chiropraktyka skupia się przede wszystkim na normalizowaniu ułożenia kręgosłupa. Ma to na celu wpłynięcie na związek pomiędzy rdzeniem kręgowym a systemem nerwowym. W ten sposób chiropraktyk stara się oddziaływać na funkcje fizjologiczne wszystkich organów i systemów wewnątrz ciała. Mimo, iż zakres tych metod poszerzył się nieco w ostatnich latach za sprawą wprowadzenia bardziej delikatnych technik, to wciąż zdecydowana większość chiropraktycznego nastawiania opiera się na rozmaitych sposobach pchnięć i nacisków.

Osteopatyczna medycyna manipulacyjna bazuje na zasadzie mówiącej, że organizm ludzki posiada mechanizmy samoleczenia i samoregulacji, które są źródłem prawdziwego leczenia. Osteopata jest przeszkolony w zakresie odkrywania planu leczenia, który siły natury już ułożyły - w danym momencie i dla konkretnego pacjenta. Dlatego takie leczenie nie skupia się jedynie na zwykłym nastawianiu kręgosłupa, ale także na bezpośrednim radzeniu sobie z anormalną fizjologią ciała przy użyciu szerokiego wachlarza technik pośrednich i bezpośrednich. Ta bardziej holistyczna perspektywa opieki zdrowotnej daje osteopacie, oprócz technik pchnięć i nacisków,  więcej możliwości terapeutycznych. Wśród nich znajdują się, np. rozluźnienie mięśniowo-powięziowe, energizacja mięśni, przeciwnapięcie, manipulacja trzewna, osteopatia czaszkowa i biodynamika.

Większy zakres możliwości diagnostycznych i terapeutycznych pozwala osteopatom dostosować plan leczenia do unikalnych potrzeb pacjenta. Bierze się przy tym pod uwagę fakt, że ludzie niekoniecznie są zbudowani tak, aby wyglądać i funkcjonować identycznie. Oznacza to także, że osteopata nie przepisuje podczas pierwszej wizyty miesięcy lub lat kuracji, ale pozwala procesowi leczenia przebiegać na swój sposób.