Czym jest osteopatia, co i jak leczy? Techniki osteopatyczne

Osteopatia to system opieki zdrowotnej polegający na manualnych metodach diagnozy i kuracji, który jest zaprojektowany do współpracowania z medycyną alopatyczną w celu zapewnienia cierpiącemu pacjentowi lepszego stanu zdrowia.

Podejście strukturalne

Jest to system przynależący do osteopatii, który polega na utylizowaniu bezpośrednich związków pomiędzy artykulacjami kościanymi i układem nerwowo-mięśniowym w celu przywrócenia mobilności i harmonii fizjologicznej pomiędzy poruszającymi się częściami. Korzysta on z przeróżnych metod, takich jak mobilizacja tkanki miękkiej, technika rozciągania więzadeł i manipulacja krótkodźwigniowa. Nie bazuje nadal na zasadach związanych z kościami nie będącymi na swoim miejscu, a raczej na twierdzeniu, że normalne związki strukturalne pomiędzy częściami ciała są bardzo ważne dla zdrowia. To podejście do technik manipulacyjnych w ramach osteopatii skupia się na nauczaniu umiejętności i chwytów, które zapewniają kontrolę, specyficzność, efektywność oraz bezpieczeństwo zarówno dla specjalisty jak i pacjenta. Manipulacja powinna być delikatna, składająca się z wielu elementów, bezbolesna i w szczególności bez skręcania. Metody manipulacji krótkodźwigniowych stwarzają szybkie, zlokalizowane zmiany mechaniczne oraz bardziej ogólne i dalekosiężne efekty w układzie krążenia, nerwowo-mięśniowym, kostnym i innych układach organizmu, którymi zajmuje się osteopatia.

Podejście czaszkowe

Jest to delikatna metoda, która należy do repertuaru osteopatii od sześćdziesięciu lat. Została ona odkryta przez Williama Garnera Sutherlanda, który był uczniem doktora Andrew Taylora Stilla - ojca osteopatii. Istnieje wrodzony i dobrowolny ruch dotyczący mózgu i płynu, który otacza zarówno mózg jak i rdzeń kręgowy. Czaszka nie składa się z pojedynczej kości, lecz wielu, zarówno małych jak i dużych, które posiadają możliwość poruszania się w skoordynowany i rytmiczny sposób. Czasami ruch ten zostaje zniekształcony lub naruszony, co może prowadzić do dysonansu w innych, pozornie niepowiązanych częściach ciała. Jest to metoda bardzo popularna przy kuracji noworodków i młodych, gdyż u dzieci stawy między kośćmi czaszki troszeczkę się poruszają. Urazy i nadwyrężenia związane porodem są często odzwierciedlone u dzieci w postaci problemów trawiennych i niepokoju. Kuracja korzystająca z tych metod jest bardzo łagodna ale korzystającą z bardzo specyficznych korekt tkanki organizmu nie tylko w głowie, ale też w powiązanych i połączonych częściach ciała. Podejście to może być użyte w połączeniu z innymi lub samodzielnie.

Podejście trzewne

Jedną z głównych zasad osteopatii jest to, że żadna część ciała lub układ nie są same oraz niezależne od żadnej innej części lub układu. Oznacza to, że funkcje trzewne i organy wewnętrzne są zależne od poprawnego położenia i ruchu wspierających je części kościanych i vice versa. Każdy organ musi mieć wystarczający dopływ krwi oraz drenaż żylny i limfatyczny aby przeżyć. Wszystkie organy posiadają skomplikowany system nerwów, które przekazują wiadomości do rdzenia kręgowego i mózgu. Jest to doskonały przykład części ciała pracujących razem, aby osiągnąć zdrowie i harmonię. Osteopaci używający podejścia trzewnego korzystają z tych faktów, aby pracować bezpośrednio lub pośrednio nad organami wewnętrznymi. Używane metody to między innymi różne rodzaje technik głębokiego masażu, techniki czaszkowe, techniki funkcjonalne oraz techniki manipulacyjne używane na kręgosłupie. Przykładowe dolegliwości, które można kurować w ten sposób to między innymi niektóre problemy z oddychaniem, niektóre problemy trawienne i niektóre problemy dotyczące kobiet.

Metoda funkcjonalna

Jest to dynamiczna metoda, która korzysta z poszlak uzyskanych poprzez palpację, aby doprowadzić do poczucia ulgi w napięciu badanych tkanek i co za tym idzie doprowadzić do lepszego funkcjonowania organizmu. Jest ona używana przeważnie, gdy pracuje się nad mięśniami, które poruszają stawami i na powięziach, które podtrzymują wnętrzności.

Inne metody

Na osteopatię składa się więcej metod terapeutycznych i każda z nich ma swój własny, specyficzny styl przynależący do jednej z dwóch kategorii: bezpośredniej lub pośredniej. Kategoria bezpośrednia oznacza pracowanie w stronę źródła blokady lub napięcia, a kategoria pośrednia oznacza oddalanie się od napięcia. Metoda harmoniczna lub rytmiczna, technika energizacji mięśni, technika mięśniowo-powięziowego rozluźniania i technika napięcie/rozluźnienie są przykładami innych. Nie jest to pełna „lista osteopatyczna”. Zawiera ona metody opisane powyżej, lecz powinno się podkreślić globalne podejście do kuracji, które potrafi zastosować przeszkolony osteopata.

Zintegrowane podejście osteopatyczne

Jest to bardzo ważny cel osteopatii, który wpisuje się bezpośrednio w zasady ustanowione przez ojca osteopatii A. T. Stilla. Mając to na uwadze, ważnym jest aby uświadomić sobie, że czaszkowe, strukturalne i trzewne techniki są koncepcyjnymi, rozpoznawczymi i technicznymi podejściami, które są częścią większego systemu. Używanie zarówno tych jak i w razie potrzeby innych wspomnianych technik powinno zapewnić pacjentowi bardziej kompletną ewaluację i terapeutyczną poprawę. Jest to zaprezentowane na poniższych przykładach:

Zintegrowane osteopatyczne podejście do kuracji zespołu przekrwienia biernego miednicy.

Od lewego górnego rogu (zgodnie z ruchem wskazówek zegara): autonomiczny układ nerwowy poprzez kość krzyżową; postawa przednio-tylna oraz boczna; bezpośrednia technika na mobilność poprzez podejście funkcjonalne; czaszkowo-krzyżowa poprzez trzy poziome membrany; drenaż żylny poprzez kręgosłup lędźwiowy i splot Batsona; witamina D6 i olej z wiesiołka na zespół napięcia przedmiesiączkowego; dno miednicy poprzez stawy biodrowe; ćwiczenie wspomagające przepływ krwi; staw krzyżowo-biodrowy i miednica; wykluczenie choroby miednicy; techniki PV dla powięzi miednicy zespół przekrwienia biernego miednicy (środek obrazka)

Zintegrowane osteopatyczne podejście do kuracji zespołu jelita drażliwego.

Od lewego górnego rogu (zgodnie z ruchem wskazówek zegara): autonomiczny układ nerwowy poprzez nerw błędny od głowy i szyi; rozciąganie powięźi i podtrzymujących więzadeł; postawa przednio-tylna oraz boczna; technika funkcjonalna mobilność jelita; czaszkowo-krzyżowa poprzez głowę, krzyż oraz membrany; zwiększona cyrkulacja i drenaż poprzez odcinki lędźwiowy i piersiowy kręgosłupa oraz praca nad mobilnością i zbalansowaniem kręgosłupa; Porady co do diety, błonnik? zwiększone spożycie wody, specyficzne pokarmy; poprawienie funkcjonowania biodra i dno miednicy, aby wspomóc podtrzymywanie wnętrzności; ćwiczenia wspierające proces wydalania; szyja i ramiona ból związany z nerwem przeponowym C3/4/5; wykluczenie choroby jelita; autonomiczny układ nerwowy poprzez kręgosłup piersiowy część piersiowa pnia współczulnego; zespół jelita drażliwego (środek obrazka)

Zintegrowane osteopatyczne podejście do kuracji bólu w dole pleców.

Od lewego górnego rogu (zgodnie z ruchem wskazówek zegara): autonomiczny układ nerwowy poprzez splot krzyżowy, przywspółczulny; rozciąganie powięźi i podtrzymujących więzadeł; postawa przednio-tylna oraz boczna aby zawrzeć i siedzenie i stanie; technika funkcjonalna mobilność jelita; czaszkowo-krzyżowa poprzez głowę oraz krzyż; zidentyfikowanie tkanek wywołujących symptomy; zwiększona cyrkulacja i drenaż poprzez odcinki lędźwiowy i piersiowy kręgosłupa oraz praca nad mobilnością i zbalansowaniem kręgosłupa; porady co do diety, alkoholu i palenia papierosów; poprawienie funkcjonowania biodra i dno miednicy, aby wspomóc podtrzymywanie wnętrzności oraz adaptację kręgosłupa; ćwiczenia wspierające proces wydalania; Poprawienie funkcjonowania piersiowo-lędźwiowego i biodra (rozciąganie), aby zmniejszyć nadmiar wagi naciskającej na lędźwiowo-krzyżowy; wykluczenie patologii kręgosłupa; autonomiczny układ nerwowy poprzez kręgosłup piersiowy część piersiowa pnia współczulnego; ból dolnej części pleców (środek obrazka)

Zintegrowane osteopatyczne podejście do kuracji bólu kończyn dolnych.

Od lewego górnego rogu (zgodnie z ruchem wskazówek zegara): autonomiczny układ nerwowy poprzez C2 (nerw błędny) splot krzyżowy, przywspółczulny; rozciąganie struktur mięśniowo-powięziowych; postawa przednio-tylna oraz boczna aby zawrzeć i siedzenie i stanie; technika funkcjonalna mobilność jelita oraz innych ważnych w tej sytuacji wnętrzności, np. lewy i prawy dół biodrowy, pęcherz, nerki, itp.; czaszkowo-krzyżowa poprzez głowę oraz krzyż; zidentyfikowanie tkanek wywołujących symptomy, jest to jeden staw, czy wiele i która struktura. Która technika: strukturalna, mobilizacyjna czy manipulacyjna? Poprawiona cyrkulacja i drenaż poprzez kręgosłup lędźwiowy i miednicę, membrany, stopy i pompy mięśniowe w łydkach oraz praca nad mobilnością i zbalansowaniem kręgosłupa; porady co do diety, spożycia wody i alkoholu oraz palenia papierosów; mechanika stopy; łuki stóp, funkcjonowanie rzepki kolanowej i balans biodra; poprawienie funkcjonowania biodra i dna miednicy, aby wspomóc podtrzymywanie wnętrzności oraz adaptację kręgosłupa; ćwiczenia wspierające proces wydalania oraz na siłę dolnej kończyny; poprawienie funkcjonowania piersiowo-lędźwiowego i biodra (rozciąganie), aby zmniejszyć nadmiar wagi naciskającej na lędźwiowo-krzyżowy; wykluczenie patologii kręgosłupa lub dolnej kończyny oraz możliwych dolegliwości metabolicznych lub endokrynologicznych; autonomiczny układ nerwowy poprzez kręgosłup piersiowy część piersiowa pnia współczulnego; balans mechaniczny i neurologiczny kręgosłupa i miednicy manipulacja; ból kończyny dolnej (środek obrazka)