Definicja palpacji. Co to jest badanie palpacyjne?

Tradycyjna osteopatia to:

„Medycyna naturalna, której celem jest przywrócenie funkcji w organizmie poprzez kurowanie przyczyn bólu i zachwiania równowagi. Aby osiągnąć ten cel osteopata polega na wysokiej wprawie i finezji jego umiejętności palpacji i pracuje nad pozycją, mobilnością i stanem tkanek.”

Medycyna naturalna jest to termin używany do przekazania konceptu mówiącego, że przy leczeniu osteopatycznym nic nie jest dodane do organizmu (lekarstwa lub remedia), oraz nic nie jest z niego usunięte (operacja chirurgiczna). Zamiast tego, filozofia osteopatii bazuje na twierdzeniu mówiącym, że ciało jest naturalnie predysponowane do leczenia samego siebie. Specjalista od osteopatii tradycyjnej pracuje nad organizmem, aby pobudzić jego naturalną umiejętność do samoregulacji i samoleczenia.

Palpacja (czasami nazywana nasłuchiwaniem) jest to umiejętność diagnozowania, używana przez osteopatę używa, aby wyczuć stan tkanek lub układów, które są badane. To wyczuwanie obejmuje wiele aspektów dotyku, jak na przykład umiejętność wyczucia wilgotności, tekstury, różnicy temperatur i mikroskopijnego ruchu. Umiejętność wykrycia ledwie zauważalnego ruchu daje osteopacie możliwość spostrzegania wrodzonego ruchu obecnego we wszystkich żywych organizmach. Ta umiejętność palpacyjna nie jest darem, lecz raczej wytrenowaną umiejętnością, której zdobycie zajmuje lata.

Osteopaci praktykują palpację poprzez delikatne, lecz zamierzone dotykanie tkanki lub układów, które są badane. Zdobywając doświadczenie, osteopaci uczą się palpacji, która nie jest tylko powierzchowna, ale dotyczy także głębi organizmu. Informacje sensoryczne są odbierane poprzez receptory dotyku znajdujące się na opuszkach palców i dłoniach, oraz przez proprioceptory (sensory informujące o ruchu i pozycji) znajdując się głęboko, w stawach dłoni, nadgarstków, ramion a nawet barków.

Umiejętność wykrywania nieznacznych zmian w stanie tkanki jest umiejętnością rozpoznawczą, która pozwala osteopacie ustalać priorytety kursu kuracji pacjenta. Stany tkanki to między innymi przekrwienie, odwodnienie, zabliźnienia, zdrętwienie, zwartość/zagęszczenie oraz utrata elastyczności a także ruchliwości, czyli wrodzonego, mikroskopijnego ruchu obecnego w każdej żywej tkance. To właśnie wyczuwanie stanu tkanki w połączeniu z położeniem, mobilnością i witalnością pozwala osteopacie zdecydować, które układy i tkanki wymagają natychmiastowej interwencji.